Traumatische bevallingservaringen, de beleving van vrouwen

Women’s traumatic childbirth experiences: Reflections and implications for practice.
Fontein-Kuipers Y, Romijn C, Sakko E, Stam C, Steenhuis N, de Vries D, van Willigen I, Koster D.

AO Journal of Pregnancy and Child Care. 2018, 1(1).

Lees het originele artikel hier

Een op de vijf vrouwen heeft een negatieve herinnering aan de bevalling en een op de negen vrouwen heeft de bevalling als traumatisch ervaren. In deze Nederlandse kwalitatieve studie werden de ervaringen van vrouwen die hun bevalling als traumatisch hadden ervaren en de beleving hiervan onderzocht. Dit om haar ervaringen, de impact ervan en de implicaties voor verloskundige zorg beter te begrijpen

In totaal werden 36 vrouwen geïnterviewd. De steekproef bevatte zowel primi- als multiparae en de participanten waren tussen de drie en drie jaar a terme bevallen, in de eerste of tweede lijn. De participanten vertelden in detail over hun negatieve bevallingservaring (narratieve interview methode).

Vervolgens werd hen op semigestructureerde wijze gevraagd hoe zij hun zorg tijdens de betreffende bevalling hadden ervaren, of ze iets gemist hadden, anders hadden gewild en of zij advies hadden aan zorgverleners om zorg te optimaliseren zodat traumatische bevallingservaringen zo veel mogelijk voorkomen kunnen worden.

Vier thema’s beschreven de ervaringen:

Thema 1. ‘Zorgverlener-gestuurd’ was de unilaterale besluitvorming van de zorgverlener waardoor vrouwen zich niet-geïnformeerd voelden en ervoeren dat zij geen deel uitmaakten van hun eigen zorgproces. Interventies kwamen totaal onverwachts wat als invasief ervaren werd.

Thema 2. ’Vervreemding’ beschreef het directe effect van het feit dat de ‘leiding’ bij de zorgverlener lag, waardoor vrouwen zich gedistantieerd voelden van hun eigen bevalling, hun emoties, van de bevallingsomgeving en de personen om hen heen. Het gebrek aan eigenaarschap van de bevalling, leidde tot passiviteit en in het zich overgeven aan de situatie – omdat het geboorteproces toch al niet meer toebehoorde aan de vrouw zelf.

Thema 3. ‘Resonantie van de context’ beschreef dat wanneer er sprake was van een noodsituatie, de interventies/ handelingen niet de reden van de traumatische bevalling waren; het was dan het trauma (complicatie) zelf dat het subjectieve trauma veroorzaakte. Bij routinematig uitgevoerde interventies/ handelingen ervoeren vrouwen dat de aandacht primair op de interventies lag waardoor zij zich als ‘op een lopende band’ voelden, waarbij humaniteit en oprechte interesse in de haarzelf als mens en vrouw ontbrak.

Thema 4. ‘Discrepanties’ beschreef de paradox tussen wens en werkelijkheid. Dit veroorzaakte interpersoonlijke conflicten durante partu; een intern proces dat niet gesignaleerd werd door de hulpverlener. De gevolgen uitten zich postpartum in de vorm van verdriet, rouw, depressieve gevoelens, afbreuk aan zelfvertrouwen, onzekerheid en geen grip kunnen krijgen op wat er gebeurd is.

De auteurs concluderen dat communicatie, informed-consent, besluitvormingsprocessen en attitude m.b.t. woman-centred care, elementen zijn voor reflectie en professionele ontwikkeling van alle professionals die zorg verlenen durante partu. Dit kan bijdragen aan het voorkomen van negatieve emoties en ervaringen van barende vrouwen.

 

Type

AO Journal of Pregnancy and Child Care. 2018, 1(1).
Log in / Registreer Een reactie plaatsen is mogelijk zodra u ingelogd bent.